Szlak Glacis Noire to jedyna oficjalna trasa piesza w Parku Narodowym Praslin i jedna z najpiękniejszych wędrówek na wyspie. Ma zaledwie 1,4 kilometra, jest łatwy, a według zarządu parków narodowych SPGA odwiedza go stosunkowo niewielu turystów. Kto chce poznać las Praslin w spokoju i w nieskażonej postaci, trafił we właściwe miejsce.
Czego się spodziewać
Szlak zaczyna się szeroko i otwarcie. Biegnie dawną drogą leśną z początku lat 80., pokrytą czerwoną ziemią. Dalej robi się węższy i prowadzi przez zacieniony las palmowy. Na końcu stoi wieża przeciwpożarowa. Stamtąd widok sięga wzdłuż wschodniego wybrzeża Praslin aż do La Digue, na wyspy Ile Ronde, Félicité i Marianne oraz na Curieuse. Przy dobrej widoczności można dostrzec nawet Denis, Mahé i Frégate.
Na podejście z parkingu do wieży zaplanujcie około godziny. Trudność oceniana jest jako niewielka, a wzdłuż trasy są małe miejsca do odpoczynku.
Przyroda przy szlaku
Szlak nazywany jest żywym laboratorium pod gołym niebem. Rosną tu wszystkie sześć endemicznych gatunków palm Seszeli, w tym słynna Coco de Mer. Przy odrobinie szczęścia zobaczycie lub usłyszycie papugę czarną seszelską, która występuje tylko na Praslin i na okolicznych wysepkach. Do typowych mieszkańców należą także seszelski kameleon tygrysi, gekon brązowooki i duże endemiczne ślimaki.
W pierwszym odcinku roślinność jest częściowo wtórna, ponieważ dawniej przeszedł tędy pożar. Mimo to zaskakująco wiele rodzimych gatunków przetrwało. Nazwa Glacis Noire oznacza „czarne zbocze”. Ciemny kolor skały pochodzi od mikroskopijnych sinic.
Dojazd i wejście
Wejście znajduje się tuż przy drodze do Vallée de Mai, we wschodniej części Praslin, w pobliżu Fond B'Offay i Baie Sainte Anne. Trudno je przeoczyć, bo stoi tam kolorowo pomalowana kasa i duży parking. Początek szlaku jest naprzeciwko parkingu. Vallée de Mai leży zaledwie około 100 metrów dalej, więc oba miejsca łatwo połączyć jednego dnia.
Praktyczne wskazówki
Szlak jest otwarty codziennie od 8 do 16. Osoby niemieszkające na Seszelach powyżej 12 lat płacą za wstęp 100 rupii seszelskich. Mieszkańcy oraz dzieci poniżej 12 lat wchodzą bezpłatnie.
Załóżcie solidne buty z dobrym bieżnikiem, bo po deszczu ścieżka bywa błotnista i śliska. Zabierzcie dość wody, zaleca się co najmniej litr na osobę. Przydadzą się też ochrona przed słońcem i aparat, a kto chce, może spakować lornetkę do obserwacji ptaków. Ponieważ trasa w większości biegnie w cieniu, szczególnie przyjemnie jest tu rano i późnym popołudniem. Wraz z postojem na punkcie widokowym policzcie na przejście tam i z powrotem od godziny do półtorej.
